می خواستم لب بگشایم، آتش پاره بیرون ریزم، گویمت که دل پاره پاره شد ای جان چه نشسته‌ای، می‌خواستم سخن بازگویمت که بی تابی نه از حد بگذشت که همواره همانست و همواره به جاست و پایاست و در آتش هیچ ندانم که چه وقت حرارت فزون شد و چه هنگام از پای بنشستم و بر کنجی خمیدم و یادت در میان رخنه های تنم فریاد کرد که برون درآرم از این محنتکده‌ی هیچ گریز.می‌خواستمت؛ که نامت را صدا کنم و آوایم را به حرف‌هایت که به هم پیوسته بودند پرواز دهم. و همان مرغ که در دل پرمی‌کشید و به دیواره سنگی سینه‌ام برمی‌خورد در هوای

آسمان سرمه‌ای